j
Sana Veda Ediyorum - Bilinmez Gün Kader Konuşunca İnsan Susar! - Blogcu
Bilinmez Gün Kader Konuşunca İnsan Susar!
6/6/2007 - Sana Veda Ediyorum
-I- Dikenli yollarında hayatın Çaresiz kırılganlığını gördükçe Bir deva sunamamış olmanın yanmaklığı ile -ve bir diken de ben olmayayım diye- Sevgimi yükleyip kalbine Sana veda ediyorum Gönül kapındaki nöbetlerime Artık elveda diyorum
-II- Hem öğrenmek gerekiyormuş Hayatta her şeyi Merhaba demenin sıcaklığı ile hücre hücre ısınmayı Elveda derken itilmişliğin acısıyla -Ruhum bedenimden ayrılırcasına- Hayalinden kopmayı Unutmak mümkün olmasa hatta Gene de unutmayı Hatta gidişlerin, bilinmez kıvrımları olan Ne amansız yollar açtığını Unutmaya yetmeyecek kadar kısa olduğunu ömrün, Anlamayı Öğrenmek gerekiyormuş
-III- Çok söz istemezmiş ayrılıklar Vedalar, gözlerdeki hüznün Artık kirpiklerce saklanamaz olmasından Başka bir şey değilmiş Hatta daha iyi anlatırmış Kılıçla kesilmeyecek denli susmaklar Yine de ardını dönünceye kadar hapsedilirmiş Gözlerin kasırgasındaki ağlamaklar
-IV- Kızmamalısın bana gittiğim için Hatta mutlu bile olabilirsin Yok, yok başka bir sevgiye değil benim gidişim Gidişim sadece gönlünün açıl-a-maz kapısında Dilenmekliğime son verişimdir; bilmelisin Hatta kıymetini bilip özgürlüğünün Hayata şöyle sımsıcak gülmelisin
-V- Vedadan kaçış yokmuş ey yar Vedadan kaçarken bunu öğrendim
Kendimden ve zamandan ve mekândan çaldığım bir ödülse bu sevda;
Saplarım yüreğime...
Sen kanarsın içimde! ..
Senden ve benden bile aldığım bir ödül isen eğer; saplanırsın içime! ..
Kılıfın ben olurum...
Aşka kılıf aranmaz! ..
Söyledik ya... Dedik ya; Aşka kılıf aranmaaz!
Ne çaldı isen benden; hediyem olsun...
Sen... Yüreğimde saplı kal;
Başka talebim olmaz! ..
